Don West e o descubrimento da boa música

Como o descubrín

A Don West descubrino como se descubren hoxe moitas cousas: facendo scroll sen esperar nada. Saíume un post patrocinado en Instagram e empezou a soar Small Change. Antes de que rematase xa o estaba buscando.

Hai cancións que che chaman a atención, e logo están as que conseguen pararte do todo. Esta foi unha desas.

Don West é un artista de Sydney que fai soul cunha naturalidade que desarma. O seu disco debut, Give Me All Your Love, soa a outra época, si, pero non como unha copia nin como unha homenaxe forzada. Soa vivo, coidado e moi de verdade.

O son

O primeiro que se nota é a produción. Nathan Hawes gravou o disco enteiro en cinta e con micrófonos vintage, e iso escóitase enseguida. Hai calor, espazo, aire. A reverb non parece engadida despois, parece estar xa na habitación. Os metais teñen corpo, as harmonías respiran e todo ten esa textura analóxica que moitos perseguen e moi poucos conseguen de verdade.

As referencias están aí. Hai algo de Marvin Gaye, algo de Al Green, incluso dese soul revival que mantiveron tan vivo artistas e selos como Daptone. Pero o bo é que Don West non queda atrapado na referencia. Non dá a sensación de estar disfrazándose doutra época. Dá a sensación de ter entendido moi ben esa música e de saber facela súa.

E logo está a voz. Ten un timbre suave, elegante, moi fácil de recoñecer. Non forza nada, non intenta impresionar todo o rato, non sobreactúa. Simplemente cae no sitio correcto.

As cancións

A primeira canción que escoitei foi Small Change, e seguramente non podía haber mellor porta de entrada. Ten esa mestura de inmediatez e estilo que fai que queiras saber quen está cantando. Foi esa canción, nun anuncio calquera de Instagram, a que me levou ao disco enteiro.

Day To Night abre o álbum marcando moi ben o ton xeral: funk contido, guitarra limpa, groove constante e unha voz que entra con total naturalidade.

Julia ten un deses estribiños que entran rápido e quedan. É directa, melódica e moi fácil de volver poñer. Desas cancións que recoñeces case dende o primeiro compás.

So High é para min un dos puntos máis altos do disco. As teclas ábrense máis, o saxo gaña protagonismo e todo se volve un pouco máis ambicioso sen perder o equilibrio.

Dreamin baixa o ritmo e cambia a luz. É máis íntima, máis lixeira, case etérea. Séntalle moi ben ao conxunto porque dá espazo para respirar.

E Send It Back é un deses temas que terminan quedándose contigo. Ten un groove moi marcado e un aire lixeiramente máis contemporáneo que o resto do disco. De feito, foi escoitando esta canción cando terminei de convencerme de que tiña que escoitar o álbum enteiro.

O que o fai especial

O fácil sería dicir que soa retro, pero sería inxusto. O interesante de Don West non é que mire ao pasado, senón como o fai. Colle unha tradición moi recoñecible, a do soul dos sesenta e setenta, e pásaa polo seu propio filtro sen convertela nun exercicio de nostalxia baleira.

Aquí as cancións están ben escritas, os arranxos teñen intención e todo parece feito con gusto. Incluso cando o disco se move dentro dunha mesma atmosfera, non dá a sensación de repetirse por falta de ideas, senón de estar construíndo unha identidade.

Un descubrimento que paga a pena

Don West ten xa millóns de oíntes mensuais en Spotify, pero aínda conserva algo que me gusta moito cando descubro a alguén: a sensación de ter chegado antes de que sexa completamente evidente para todo o mundo.

E quizais por iso tamén apetece tanto recomendalo.